هرز نوشته های یک توسعه دهنده

در این روزهای اخیر ، در برخورد با کاربران فعال اینترنتی ، با تعاریفی از وب 2 مواجه شدم که برایم شگفت انگیز بوده است.لذا تصمیم گرفتم توصیفی دقیق از آن ارائه کنم.

همه میدونیم که وب یک شبکه اینترنتی است.یعنی شبکه ای از رایانه ها که از طریق بستر های مخابراتی مختلف ، تلفن ، شبکه های محلی ، شهری ، بی سیم ، ماهواره ای و… بهم متصل هستند و اصطلاحا برخط Online هستند یعنی در صورت نیاز در دسترس هم قرار می گیرند.

وقتی شما این رایانه های موجود در شبکه اینچنینی رو بر روی کاغذ ترسیم کنید ، به شکلی می رسید شبیه تار عنکبوت که بهمین دلیل پدید آورنده این فن آوری ، اونرو وب نامید.

اما در این شبکه وبی ، خدمات متنوعی در سطح پایه ارائه میشن و این خدمات و سرویسها مبتنی بر استانداردهای در سطوح بالاتر در اختیار کاربر قرارداده میشه که این استانداردها رو پروتوکل میگیم.

آشناترین این پروتوکولها، HTTP هست.یعنی پروتوکلی که اجازه میده تا شما اطلاعات موجود در این شبکه رو که محتوای اونها با این پروتوکل سازگاره رو بتونید در نرم افزارهایی مثل Internet Explorer و یا Firefox در قالب صفحات متنی (منظورمون از متنی در اینجا خواندنی است) ببینید.

پروتوکولهای زیادی در وب وجود دارند که سرویسها و خدمات وبی رو ارائه میکنن.مانند POP/SMTP برای دریافت و ارسال ایمیل ، FTP برای انباشت ، ارسال و دریافت پرونده و همچنین به اشتراک گذاری اونها و…..

بعضی از این پروتوکولها ، پایه ای هستند و برخی هم در سطوح بالاتر عمل می کنند ، مثلا پروتوکول RDP یا Remote Desktop Protocol که امکان کنترل یک ویندوز رو از راه دور فراهم میکنه ، در واقع از پروتوکول پایه ای TFTP بهره می گیره(کاری به جزییاتش نداریم و تفاوتهایی که در Port Mapping با TFTP داره)

محبوبترین پروتوکول کاربران ، HTTP هست و عموما کاربران وقتی صحبت از وب می کنن ، در واقع منظورشون HTTP هست.یعنی پروتوکولی که امکان نمایش و جستجو در Content و یا محتوای قابل نمایش و خواندنی رو برای اطلاعات موجود در منابع اینترنتی فراهم میکنه.

حالا از این ابزار HTTP بعنوان پروتوکول غالب در وب ، چطور استفاده ای می شده و الان میشه ، بحث ماست.

در روشهای سنتی اولیه، شما تنها از این پروتوکول برای جستجو در محتویات و اطلاعات و خوندن اونها استفاده می کردید.در این روش اصطلاحا شما با سایت در حال مطالعه هیچ Interaction یا تعامل نداشتید و حداکثر سرویس تعاملی این سایتها یک لینک تحت عنوان Feedback بود که شما در اون نظر خودتونرو در مورد اون سایت و یا صفحاتش مینوشتید تا به مالک سایت کمک کنید تا کیفیت سایت رو افزایش بده و یا عامه پسند تر بکنه و در نتیجه اون سایت بتونه بهتر به بازدید کننده هاش اطلاعات بده.

با ورود VRML یا Virtual Reality Modeling Language و همچنین سرویسهایی مثل Chat ، کاربران میتونستن با سایت و در روش دوم با هم ارتباط نسبتا زنده ای رو برقرار بکنن و عملا تعامل یا Interaction امکانپذیر شد.

اما در روشهای فوق هنوز مفهوم Social Community وارد وب نشده ، بعبارت دیگر شما در روش اول ، با سایت تعامل دارید و نه مالکش و با هدف ارتقای اجتماع اینترنتی و افزایش اطلاعات اونها و …. و در روش دوم هم شما با اشخاص سر رو کار دارید ، نوعی که با اون گفتگو میکنید و هنوز قادر نیستید تا افکارتونرو منتشر کنید و از همه مهمتر اونرو در معرض نقد و اظهار نظر دیگران قرار بدید که نهایتا اینکار باعث پختگی نظریاتتون میشه و همه جامعه اظهار نظر کننده و مطالعه کننده رو هم تقویت میکنه و بدین ترتیب سرعت نو آوری در افکار رو هم افزایش میده.

تمامی اونچه گفتم که در روشهای سنتی وجود نداره ، همون چیزیه که در وب 2 می بینید.پروتوکولها تغییری نکردند بلکه روش استفاده از این خدمات تغییر کرده.این روشهای جدید در واقع تعبیری اینگونه هستند:

به تکنولوژی کمک کنیم تا سریعتر به تکنولوژیهای جدید تر برسیم ، چون تکنولوژیهای جدید سرعت بروز تکنولوژیهای بعدیشون رو افزایش میدن و اینکار بخودی خود همراه با رشد اجتماعی است.رشد افکار عمومی ، تسریع در افکار بدیع بعلت مشارکت همه در خلق اونها.همه چیز رو همگان دانند!

پس وب 2 تنها همین چیزی است که گفتیم ، وب 2 یک فن آوری جدید نیست ، بلکه روش جدید استفاده از فن آوری های موجود و قبلی است.یک منش کاربری است که البته در دو سطح کاربر و منتشر کننده تاثیر میگذاره.

تولید کنندگان محتواهای اینترنتی و سایتها هم به سمتی میرن که امکان تعامل ، اظهار نظر ، انتشار نظریات ، به اشتراک گذاری اطلاعات و مباحثی از این دست رو ایجاد بکنن.

و در نهایت ، وب 2 شامل روش جدیدی در استفاده از اینترنته که در اون خدمات زیر وجود داشته باشه:

1- بلاگینگ یا Blogging که امکان انتشار اطلاعات رو به شخص میده بهمراه امکان اظهار نظر ، کامنت و …..

2- فید یا استفاده از RSS

3- Tagging & Bookmarking و به اشتراک گذاری اونها

وب 2 ، تنها و تنها سه مشخصه اصلی فوق رو شامل میشه.لکن باید توجه داشت این ویژگیها با کمک فن آوریهای موجود که اساسا هدف از اونها پدیده وب 2 نبود ایجاد شده.فن آوریهایی مثل XML!

یکی از بهترین توصیف ها برای این رویکرد رو اینجا میتونید ببینید.

وب سنتی ارتباط شما رو با صرفا با رایانه های سرویس دهنده فراهم می کرده و گاهی هم رایانه مقصد واسطه نه چندان کارآمد برای ارتباط و تعامل با مالکش و یا مالک محتوای ارائه شده بوده.اما وب 2 ارتباط بین انسانها رو برقرار می کنه.

در طول سالهای گذشته علاوه بر تغییراتی که در این حوزه ایجاد شده که منجر به پدیده وب 2 شد ، برنامه نویسان و توسعه دهندگان وب هم برای کاربر پسند شدن رابطهای کاربری کاربردهای وبی تولید شده ، و افزایش راحتی کاربر در کار با سیستم ، افزایش سرعت تراکنشهای کاربر و خلاصه نزدیکتر کردن نحوه تعامل و راحتی کار با سیستم وب به حالتی مشابه سیستمهای رومیزی یا Desktop Applications (که برنامه نویسای ویندوز بهش میگن WinForms) ، فن آوریهای جدیدی رو ابداع کردند و تاکید میکنم که ابداع کردند چون لوازم اصلی اون قبلا وجود داشته ، یکی از مهمترین اونها AJAX بوده.

AJAX فن آوری بظاهر جدیدی است که این امکان رو میده تا شما با صفحه وب تعامل داشته باشید بدون اینکه ناچار باشید که صفحه رو بارگذاری مجدد یا Reload یا Refresh کنید که ما بهش میگیم Partial Refresh.

گفتم بظاهر جدید ، چون این امکان یعنی Partial Refreshing بر اساس امکانات قابل ارائه توسط شی ء یی در سرویس دهنده های وب هست که قبلا هم موجود بوده و چیزی نیست بجز XMLHttpRequest.

این شی ء از ابتدا با وب بوده اما استفاده ای از اون بصورت فعلی نمیشد.برخی شرکتهای بزرگ مثل میکروسافت و سان در برخی وبسایتها ویا برخی صفحات سایت هاشون از روش Partial Refreshing با استفاده از این شی ء استفاده کردند اما هنوز نام رسمی برای این روش در اختیار نبود.

تا آنکه در رقابت برای تولید پلاتفرمهای بهتر جهت توسعه کاربردهای تحت وب ، اندک اندک این شی ء و روش اینچنینی استفاده از اون و بعبارت دیگر این نوع کاربری از این شی ء در قالب کنترلها و کامپاننتهای جدیدی مثل ATLAS ,….. معرفی شد.

اما اتفاق جالبی که افتاده که خیلی ها رو به سوء برداشت دچار کرد ، همزمانی تقریبی پدید آمدن وب 2 با مفاهیمی که گفتیم با ارائه AJAX بود.و این موضوع باعث شد تا بسیاری تصور کنن که وب 2 یعنی وب سایت یا کاربرد تحت وب که الزاما AJAX رو بکار گرفته!

کاربردهای وب 2 ، ممکنه بهیچ وجه از AJAX استفاده نکنن ، کافیه که 3 مورد اشاره شده در بالا رو داشته باشند تا بهشون بگیم وب 2 هستند.اما میتونن برای راحتری کاربراشون از AJAX هم استفاده کنند.

وجوه تمایز اصلی وب 1 و وب 2 رو میتونید در زیر ببینید:
Web 1.0 Web 2.0
DoubleClick –> Google AdSense
Ofoto –> Flickr
Akamai –> BitTorrent
mp3.com –> Napster
Britannica Online –> Wikipedia
personal websites –> blogging
evite –> upcoming.org and EVDB
domain name speculation –> search engine optimization
page views –> cost per click
screen scraping –> web services
publishing –> participation
content management systems –> wikis
directories (taxonomy) –> tagging (”folksonomy”)
stickiness –> syndication

برگرفته از:http://www.oreillynet.com/pub/a/oreilly/tim/news/2005/09/30/what-is-web-20.html