هرز نوشته های یک توسعه دهنده

اما کوتاه مطلبی در مورد اشتباه سومی که بویژه در 3 ساله اخیر در ایران بوقوع پیوسته، موضوع توسعه سیستمها و کاربردهای تحت وب هست.

جالبه که بدونید مشکلی که میخام در موردش صحبت کنم ، چندان تازگی نداره و در طول 30 ساله اخیر ، همواره تکرار شده اما اینبار در مورد توسعه کاربردهای وبی!

زمانیکه توسعه نرم افزار در ایران از سال 1366 به یکباره پس از پایان جنگ ، شدت گرفت ، تب بالایی از برنامه نویسی با فاکس پرو رو شاهد بودیم.پس از اون ، با ورود اکسس ، به یکباره فراوانی برنامه های تحت اکسس در ویندوز افزایش یافت و این در حالی بود که در همین زمان ، برنامه نویسی با دلفی ، توربو پاسکال تحت ویندوز ، و محیطهای مشابه اون ، سهم بسیار کمتر و قابل اغماضی از بازار ایران رو در دست داشت!

با ورود ویژوال بیسیک تحت ویندوز ، و پس از اون یکپارچه شدن محیطهای توسعه میکروسافتی در ویژوال استودیو ، به یکباره شاهد افزایش نجومی برنامه نویسی وی بی در ایران بودیم.بدون مطالعه و امکان سنجی .

پس از گرم شدن بازار اینترنت و برنامه نویسی تحت وب ، ابتدا در طول یک بازه زمانی کوتاه میبینیم که برنامه نویسی با asp و به دنبال اون ASP.Net بویژه با VB مد میشه!

و حالا ، که محتوای اینترنتی رونق بیشتری پیدا کرده ، همه رو آوردن به PHP اما اینبار با توجیه Open Source بودنش!

اما بگذارید خیالتون رو راحت کنم:

هیچکدوم از وقایع فوق توجیهی علمی نداشته و حتی توجیه آخری برای PHP یعنی Open Source بودنش هم توجیه مناسبی برای هجوم لگاریتمیک توسعه دهنده ها به اون نیست.

اگر کمی دقیق بشیم ، یه لیست مختصر می بینیم:

1- فاکس پرو در ایران، زمانیکه زبانهای سی و توربو پاسکال در داس در کشورهای توسعه یافته در راس انتخابها هستند.

2- اکسس و VB در ایران، زمانیکه Oracle Power Objects (که فکر میکنم تعداد معدودی این یکی رو در ایران بشناسن و یا بیاد بیارن) و سپس دلفی سهم اصلی بازار توسعه نرم افزار در کشورهای توسعه یافته رو دارند.

3- ASP در ایران، زمانیکه جاوا زبان غالب برنامه نویسی وب در کشورهای توسعه یافته هست.

4- ASP.Net با VB در ایران ، درست زمانیکه زبان غالب همسان اون در کشورهای توسعه یافته ASP.Net با #C هست.

5- و امروز ، PHP در ایران و کمی Rubby که با ارائه NetBeans و بویژه Eclipse ، جاوا زبان غالب وبی امروز و آینده در کشورهای توسعه یافته هست!

فکر می کنم نگاه سریعی به دو سمت این معادلات ، بتونه شما رو به نتیجه مناسب برسونه:

ایران کشوری است که تصمیمات در اون :

1- عجولانه

2- بدون مطالعه

3- بدون امکان سنجی

4- بدون آینده نگری

5- بدون همراهی با جریان توسعه جهانی

و….

انجام میشه.

در یک جمله چند بخشی :اینجا ، همه بدنبال ساده ترین زبان برنامه نویسی هستن که خیلی سریع اونرو یاد بگیرن ، و بتونن در کوتاهترین زمان ممکن کاربردشونرو به مشتری برسونن و بطور خلاصه به پولش برسن!

امیدورام روزی در این کشور شاهد انجام پروژه ها بدون تعصب و ملاحظات فوق ، تنها مبتنی بر مطالعات و امکان سنجیهای انجام شده باشیم و مطمئن باشیم رویکرد کیفی به تولیدمون ، شاید زمان بیشتری رو به ما تحمیل بکنه تا پروژه نهایی رو تولید کنیم ، اما با اینکار کیفیت محصول بالا میره ، نگهداریش آسونتره ، امکان رقابت در بازار جهانی رو افزایش میده ، و همچنین شانس ما رو برای استفاده از توان مهندسیمون در خارج و یا صادرات خدمات مهندسی رو افزایش میده.